chel’s world

…was talking to a friend in email today…umuulan daw sa pinas..at may bagyo..ewan ko ba…biglang dami ko namiss….

- miss ko na maligo sa ulan, tumapat sa alulod at maglaro kasama ang mga bata dun sa longos…

- miss ko na champorado ni mama

- miss ko kumain ng daing na isasawsaw sa suka

- miss ko na matulog sa double deck naming magkakapatid

- miss ko na yung unan kong malambot

- miss ko ng maglakad papuntang bayan pagkatapos ng ulan

- miss ko na ang sampalok na binibili ko sa palengke

- miss ko na ang ensemada sa Virginia’s bakery

- miss ko na yung papasok ako sa office, tas pauuwiin pag may bagyo

- miss ko na ang sinigang na baboy na sobrang asim

- miss ko na starbucks sa 6750

- miss ko na coffeemates ko

- miss ko na yung upuan sa taas ng rockwell sa may arcade

- miss ko na ang glorietta, ang foodchoices, ang sbarro, ang bacolod inasal, ang G4 cinemas

- miss ko ng maglaro ng time crisis at drum mania sa timezone

- miss ko ng maglaro ng tennis

- miss ko na yung apartment ko sa bangkal

- miss ko na kakikayan ni lei

- miss ko na mga telenobela sa ch 2

- miss ko na ang ingay ng karaoke sa kapitbahay

- miss ko na barbeque ni dicheng lily

- miss ko na ang mga bata dun sa longos

- miss ko na yung mga naging kaibigan ko sa maybank at nestle

- miss ko na ang mga kaibigan kong nakilala ko sa iba ko pang mga kaibigan

- miss ko na nanay at tatay ko

- miss ko na mga kapatid ko…si michelle, si happy at si nikko at si jojo

- miss ko ng sobra yung bestfriend ko na matagal ko ng di nakikita at nakakausap

- miss ko na ang simple at tahimik na buhay…sa longos, sa bangkal, sa pinas

- miss ko na ako…yung dating ako..noon

i started blogging july of last year…and after 1 or 2 entries…i stopped…and here i am again..trying to update the world on whats been happening to me…whats on my thoughts…what happened to my dreams..and what hopes i have now…and so…here goes…

hmmm isang taon!!!  at buhay pa rin ako! God is so good!  Just got my renewed work pass here in SG..another year of hard work!!…pero masaya ko..masaya ko na nandito pa din ako, na nalampasan ko ang lungkot, ang kasungitan ng ibang singaporean, ang katahimikan pagpasok ko sa kwarto ko pagkagaling sa trabaho habang tinitignan ko ang mga picture sa photo frame na nasa ibaba ng bookshelf ko…masaya ko na kahit paano ay natuto akong magluto..kahit alam kong ako lang nakakain ng luto ko..masaya ko dahil may mga kaibigan ako na laging nandyan para umalalay..isang taon na punung puno ng saya, lungkot, mga bagong kaibigan, mga bagay na pinagsisihan, at mga aral na natutunan…

SAYA                                  

— nalaman ko na buntis si michelle, woohooo!!!  my very own pamangkin!!

— grumaduate na si nikko sa high school…college na sya ngayon, 4 years to go!!!

— nakapunta ko ng myanmar on my own!  =)

LUNGKOT

— mga problemang dumating sa pamilya at sa mga kaibigan ko na halos wala akong nagawa dahil nandito ako

— naospital at naoperahan ako dahil sa apendicitis..felt so alone during that time…sa tulong ng mga kaibigan at sa pag alaga ni mama, eto, buhay pa ko..

BAGONG KAIBIGAN

— sa loob ng isang taon, nakakita ko dito ng mga bagong kaibigan…si don, si reggie, si archie, si cocoy, mga hawsmates ko dati, si shen, si janice, si sophia, mga classmates ko sa mandarin class

BAGAY NA PINAGSISIHAN

— sa loob ng isang taon…dami akong maling nagawa, mga di magandang nasabi, mga taong nasaktan at napabayaan…pero…isa lang ang pinagsisisihan ko…akin na lang yun…bulong ko na lang sa TAAS..

ARAL NA NATUTUNAN

— thats its ok to feel something for somebody, what matters is how you’ll act on it

— that giving up does not mean you’re weak..it only means you’re strong enough to let go..

— that there’s more to life than just being happy

— that people would come to our lives for a reason, for a season and for a lifetime…di lahat, andyan sa tabi mo for life… at kung sakali mang may umalis…tanggapin mo na lang na tapos na ang purpose nila sa buhay mo and that you should move on.

— that i should not depend my happiness on other people…period.

— totoo pala, nagbabago ang mga kaibigan pag nasa malayo na…yung iba, mas nakilala ko ang ugali, yung iba naman, mas napalapit ako.  siguro..ako rin..nagbago…

Habang iniisip ko…ano nga ba ang nagyari in the past year…narealize ko…im still the same old me…

pagod na ko sa pag-isip….sometimes its so hard to look back…i’ve always wanted a life which will make me smile when i look back…i guess its harder than i thought it would be…siguro..it would be better to just look forward…goodluck to me!

..just finished posting testimonials..nakakatuwa how you spend some time thinking about just one person and all the things that remind you of him or her..be it good or bad..nakakatuwang isipin na sa tuwing may gagawa ng testimonial para sayo, just imagine the time they’ve spent na ikaw nasa isip nila..sarap ng feeling..and so i thought why not return the same joy that i’ve felt when reading my friends’ testimonials…medyo mahirap, esp for people like me na sobra ang memory gap..hirap balikan ng mga memories, but once you’re into it..it will all keep coming back..and mapapansin mo na lang, naka-2 page ka na pala ng testimonial and still havent said enough…minsan siguro, you should let other people know how they’re being appreciated..and let them feel it..and so..with this..im gonna continue my journey with a testimonial each week for all my friends…it may sometimes be corny or mushy or superboring testi..but who cares…this is my way of showing them how much i appreciate they’re existence in my system..so friends…more testimonials to come… =)

..its almost 7pm here..another sunday had passed..sandali na lng, december na!! its funny how time flies..di mo namamalayan..tumatanda ka na pala. sometimes..its good to stop and reflect..ano na ba nagawa ko? san na ba ko ngayon? nagawa ko ba yung mga gusto kong gawin nun?…i just remembered, when i was a kid, i always tell them, i want to be a computer engineer..but as i grow older, i realized how much i hate computers..my college friends could attest to that..and so i took up accountancy…and became an accountant..bored accountant..so i had a career shift..and look where it brought me..im a programmer now..hehe funny but i never realized till now that here i am, natupad ko yung sinasabi ko na i want to be a computer engineer..di man engineer, pero may kinalaman na din sa computer..life is sometimes too hard to understand..you’ll never know what is really meant for you unless you’re in it..you cant plan everything like the way i used to do it…everything will happen at the right time. hayyyy…after 10 years kaya..san na ko?

my very first blog…let’s see what happens. i have never been an open book (except among my bestfriends) ..im gonna give it my best shot..to share my views..opinions..disappointments..and triumphs and of course..my adventures.

this is something new for me.

till then….